Zittenblijven is niet de oplossing

Gemaakt door: Janita

Zo voor de vakantie hebben we een bijzonder spannende week achter de rug. Het begon een dikke week geleden toen we hoorden dat onze oudste zoon op het nippertje toch over was naar HAVO4. Wat een opluchting. We vierden ons feestje, want...

de twee andere zoons hadden twee geweldige rapporten mee naar huis genomen. Wat een toewijding en inzet. Dat moest worden beloond. En dan ook nog een puberzoon die met de hakken over de sloot het volgende jaar haalt.....tja, dat kun je alleen maar bezegelen met een FEESTJE.

Tringggggg.....maandagmiddag, de telefoon gaat. De mentor van onze puberzoon: "Sorry, maar hij is NIET over. De computer heeft het anders berekend en dus moet hij HAVO 3 nog een keer doen."

Wát!!!!

Vreugde maakt plaats voor ongeloof, frustratie, boosheid en ook verdriet. Hoe kan dit gebeuren? 

Het telefoongesprek krijgt een wat grimmiger karakter en de mentor geeft aan dat hij nog wel een keer met de teamleider gaat praten. We horen nog van hem.

Tringgggg....dinsdagmiddag, de telefoon gaat. De mentor van onze puberzoon: "Sorry, maar uw zoon blijft toch zitten. Viertiende is zo veel. Er blijven zelfs kinderen zitten op ééntiende tekort." .......... Ik val stil. Wat moet ik hier nog op zeggen? Er gaat van alles door mijn hoofd, maar ik zeg niets. We besluiten ons gesprek met het maken van een afspraak met de teamleider én de mentor én onze zoon én ikzelf voor de volgende avond.

Al mijn chaos (lees: oordelen) in mijn hoofd moet eruit. "Hoe kun je als school eerst iemand laten overgaan en dan doodleuk weer herroepen? Het is toch geen examenjaar? Je kijkt toch hopelijk niet alleen naar de cijfers? Kennen ze mijn kind wel? Je weet toch als mentor hoe je de cijfers moet berekenen? etc...."

Mijn man houdt zijn hoofd koel. Hij zegt: "Cijfers zijn cijfers, daar verandert niets aan." Daar heb ik geen boodschap aan, ik wil begrip hebben voor onze puberzoon. Begrip. Zoon. Oh ja, onze zoon, hoe denkt hij er eigenlijk over?

"Ik heb het in het begin van het jaar laten zitten en heb dus die leerstof ook niet eigen gemaakt. Misschien is het wel goed dat ik dat alsnog doe. Ik vind wel dat ze hun excuses moeten aanbieden voor de manier waarop het is gegaan."

Wát!!!!

Wat heb ik een verstandige zoon. Hij weet dat hij zelf verantwoordelijk is voor de ontstane situatie. Het maakt mij rustig en we gaan vol goede moed het gesprek in de volgende dag.

We worden hartelijk ontvangen door de teamleider en de mentor. Er ontstaat al snel een gesprek van hart tot hart. Vreemd, dit had ik niet verwacht. Al mijn oordelen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ze kennen mijn zoon van haver tot gort, typeren hem als de beste, ze hebben oor voor zijn thuissituatie (dat weer een nieuw licht werpt over 'zijn zaak') en bieden excuses aan voor de ontstane situatie.

Het is één en al opluchting, bij mij én onze zoon. We zijn nog geen steek verder, maar wat een KRACHT gaat eruit van een luisterend oor en begrepen worden. Wow. Ze nemen ruim de tijd voor ons en met opgeheven hoofd gaan we weer naar huis met de wetenschap dat vrijdag het oordeel zal vallen: blijven zitten of overgaan naar HAVO4. Het docententeam zal op de hoogte worden gebracht en zij bepalen of hij door mag of niet.

TRingggg.....vrijdagochtend. De telefoon gaat. De mentor van onze puberzoon: "Het docententeam heeft besloten....zittenblijven is niet de oplossing."


 

Laat een reactie achter.

Reacties (3)


Hannes Minkema donderdag 10 juli 2014 08:45

Een van de bijzonderste dingen die mij troffen toen ik in het onderwijs kwam werken, is hoezeer de school - lees: de leraren en het NOP - hun best doen om leerlingen te leren kennen en een persoonlijke band met hen te creëren. Ik prijs me gelukkig dat ik op scholen heb gewerkt, en nog werk, waar dat een goede gewoonte is en hoog wordt geschat door collega's en schoolleiding. Ouders hebben er doorgaans geen weet van, wat er 'op school' allemaal bekend is over het wel en wee van hun kind. Het is per slot van rekening niet vreemd dat kinderen op school persoonlijk gekend worden: zoon of dochter brengt er 1000 uur per jaar door, 1000 uur waarin leraren met je te maken hebben en er zorg voor (=om) hebben hoe je mentaal en sociaal functioneert. Ook de mentor heeft tot taak zich te bekommeren om wel en wee van 'zijn' kinderen, en speelt relevante informatie door naar de vakdocenten.

Natuurlijk zien wij, leraren, van het ene kind meer dan van het andere, en van elk kind maar een stukje. Zijn gedrag in de klas naar andere leerlingen, zijn omgang met de leerstof en met het leren zelf, de ordelijkheid van zijn werk, de persoonlijke noot die hij weet toe te voegen in de communicatie in de klas of met ons. Veel van zijn persoonlijk leven blijft ongezien, en soms ben je verrast als je hoort dat die verlegen jongen heel goed gitaar speelt, of dat brutale meisje in het weekend meehelpt in de bejaardenzorg.

Voor ongeveer een kwart van de leerlingen is ook nog extra zorg georganiseerd, als fysieke, sociale of mentale beperkingen daar om vragen. Deze kinderen hebben vaak een extra vertrouwensband met gespecialiseerde medewerkers en met hun mentor.

Ook al is een lerarenbaan heel intensief, toch is het niet zo dat onderwijs tot een soort lopende-bandwerk wordt. Leerlingen zijn geen nummers, en lesgeven is geen oplepelen. Een flink deel van de arbeidsvreugde bestaat uit de persoonlijke omgang met leerlingen, uit interesse in die karaktertjes-in-wording. Na 25 jaar lesgeven is de leerstof (de persoonsvorm, de hoofdgedachte en de metafoor) allang geen uitdaging meer. Maar elke nieuwe klas, vol met nieuwe persoonlijkheden, blijft een ontdekking en een uitdaging. Dat wordt nooit routine.

Ook voor mij als ouder (ik heb drie schoolgaande kinderen in het basisonderwijs) is het prettig te merken dat ze op school gekend worden. Dat merk je tijdens rapportgesprekken of bij de gesprekjes aan de randen van de dag. In het voortgezet onderwijs is dat bijna niet meer aan de orde, op de incidentele tien-minutengesprekjes na. Maar u kunt er op rekenen dat ook op de vo-school uw kind gekend wordt.

Succes in 4-havo! En wel die gemiste leerstof even inhalen, he? :-)


Hannes Minkema donderdag 10 juli 2014 08:47

Opmerkelijk. De mens is in staat zijn DNA te ontrafelen en met raketten Jupiter te bereiken. Maar een website die fatsoenlijk met alinea's omgaat, nee, dat blijkt vaak nog een brug te ver.


Janita vrijdag 11 juli 2014 10:41

Beste Hannes,

Bedankt voor je reactie. En wat betreft de alinea's ... dat is de keuze van de schrijfster. En daar kun je het mee eens zijn of niet.