Een té lieve meester

Gemaakt door: Janita

Cuno is nu twee weken bezig met zijn ontdekkist en hij vindt het geweldig. We hebben nog wel een paar bobbeltjes gehad. Zo is zijn tablet na 1 dag stuk gegaan doordat andere kinderen aan het ouwehoeren waren en per ongeluk tegen zijn tablet aan botsten. Cuno mag kinderen wegsturen van zijn werkplek. Hij heeft namelijk een eigen plek mogen uitzoeken waar hij niet gestoord gaat worden. Maar ja de praktijk leert dat de kinderen niet naar Cuno luisteren als hij ze weg stuurt.

Een andere hobbel is de meester die hij op de dinsdag heeft. Cuno is er dinsdag mee weg gekomen dat hij niet met zijn kist is bezig geweest. Meester was niet zo streng richting Cuno en heeft hem alle tijd gegeven om zijn schoolwerk af te maken. Of zoals Cuno de dag erna tegen zijn juf zegt "meester is te lief voor mij." Cuno weet dus drommels goed de ruimte te signaleren om te lanterfanteren en hier gebruik van te maken (of misbruik?) 

Ik concludeer daaruit dat de ontdekkist wel als leuk en interessant wordt ervaren, maar ook als een soort van ' moeten'. En dat Cuno zijn intrinsieke motivatie nog niet dusdanig hoog is dat hij zich zelf verantwoordelijk voelt voor zijn schoolwerk. Ik hou mezelf maar voor dat we daaraan nog kunnen werken.

Over het algemeen ben ik, maar vooral Cuno, zeer tevreden over hoe het nu gaat. Al twee weken lang gaat hij 's ochtends fluitend de deur uit. Geen gemopper dat school zo saai is, etc. Zelfs afgelopen week toen de klas een projectweek heeft gedraaid, heeft Cuno zich goed staande gehouden en heeft hij zelfs meegedaan met de activiteiten. 

Ik vraag me wel af wanneer hij ons eens iets gaat vertellen als hij uit school komt. Volgens de meneer van de Fides training (bouwen aan zelfvertrouwen) heeft dit te maken met angst. Angst voor afwijzing, voor vragen, voor adviezen.....Slik?! Adviezen. Daar kon hij weleens gelijk in hebben. Ik reageer al snel "och, daar kan dat jochie niks aan doen, die vindt het lastig om samen te werken." "Maar dat geeft toch niets, het is toch goed gekomen? Anders loop je de volgende keer toch weg?" Beter kan ik open vragen blijven stellen en hem zijn verhaal laten doen, zonder dat ik adviezen of oplossingen geef.

Het blijkt te kloppen: een leven lang leren. Voor moeder én zoon.

 

Laat een reactie achter.

Reacties (0)