Op zoek naar grenzen

Gemaakt door: Janita

Een nieuwe week met nieuwe kansen. Cuno heeft vandaag geen zin in school, hij voelt zich niet lekker. Hij oogt niet ziek en eet ook gewoon zijn ontbijt op, hij speelt. En dus besluit ik er niet zoveel aandacht aan te besteden.

Zodra de jas aangaat omdat het tijd is naar school te gaan, klaagt Cuno weer over zijn gezondheid en...,hij klaagt over alle werkjes die hij miet maken. Alarmbel nr. 1 gaat bij me af. Een teken dat hij ergens tegenop ziet, op school aangekomen ga ik meteen met juf in gesprek. We denken de angel gevonden te hebben: vorige week heeft Cuno drie keer zijn werk niet afgekregen waardoor hij ook niet met zijn ontdekkist aan de slag kon.dat maakt hem onzeker. Juf pakt het goed op en heeft het over de keren dat het wél goed ging vorige week. Kijk dat helpt! Na een paar omhelzingen en dikke kussen ga ik tevreden en gerust naar huis.

Om half elf meld ik me weer op school omdat we met de klas naar een theater voorstelling gaan. Na 1 minuut heeft Cuno zijn oordeel al klaar. Het is vet saai. Ze praten niet. Saai. Toch zie ik dat hij na een twintig minuten zijn ogen niet van het toneel af kan houden. Zou hij het dan stiekum toch leuk vinden? Het is erg rumoerig in de zaal. Dat irriteert Cuno, hij is dan snel afgeleid en ik trouwens ook.

Op school aangekomen wil hij niet uit de auto. Hij wil mee naar huis, want hij voelt zich nog steeds niet lekker. Ik denk dat hij een broodje nodig heeft en stimuleer hem om toch de klas in te gaan. Zodra ik uit de auto stap, volgt hij mijn voorbeeld. Maar bij het lokaal aangekomen, gaat het mis.

Hij wil niet naar school, want hij is ziek! Buiten probeer ik hem te kalmeren en te zeggen dat ik van hem verwacht dat hij eerst zijn brood gaat opeten. "Als het vanmiddag echt niet gaat, belt juf me wel op". Jammergenoeg 'trapt' hij daar niet in. Wonder boven wonder blijf ik rustig. Ik probeer de situatie nog uit te leggen met 1 en 10 ballonnergedrag, maar deze keer werkt niks. Juf komt erbij en in overleg besluiten we dat we elk een kant oplopen, Cuno moet kiezen. Of hij gaat met juf mee de klas in of hij eet zijn brood thuis bij zijn moeder. 

Hij komt mij niet achterna en dus neem ik aan dat Cuno met juf meegegaan is de klas in. Toch zit het me niet lekker. Moet ik ff bellen of niet? Straks gaat hij weglopen en vinden we hem niet weer.... Tringgggg, tringgg, de juf! Cuno zit nog steeds buiten op het bankje en zegt dat hij niet mee kan naar gym omdat hij ziek is. De juf en ik spreken af dat Cuno de stap moet zetten of om in de bus te stappen naar gym of....? Als de bus weggaat zonder Cuno zijn we voor mijn gevoel weer terug bij af. Een andere juf zal hem in de gaten houden of hij ook wegloopt. 

En zo zit ik....vol spanning af te wachten totdat het half drie wordt of....totdat de telefoon weer gaat.

Zo zie je maar weer. Na een flitsende start is hier dan een flinke kink in de kabel. Een daadwerkelijke beproeving of wij onze grenzen blijven hanteren zonder het belang van Cuno uit het oog te verliezen. Ik wist dat het een leerzame reis zou worden en dat wordt op een dag als vandaag weer eens flink bevestigd.

Het is half drie en kan Cuno uit school halen. Juf komt meteen naar me toe gelopen. Ik wacht gespannen af wat ze zal gaan zeggen. Pfff gelukkig het valt mee. Cuno heeft zelf 'de knop'  omgezet en is gewoon meegegaan naar gymnastiek. Vervolgens heeft hij zijn schoolwerk gemaakt en om half drie vrolijk zijn jas weer aangetrokken. Juf geeft aan dat we er een aantal dingen van kunnen leren:

a. niet meer als ouder meerijden naar buitenschoolse activiteiten, tenzij het aan het einde van de dag plaats vindt, zodat Cuno meteen mee naar huis kan (hij kan moeilijk afscheid nemen)

b. Cuno slechts 2 keuzes geven waaruit hij kan kiezen en niet laten verleiden tot 'water bij de wijn'. Cuno kan deze vrijheid niet aan. Hij moet heel duidelijk weten wat de ruimte is waarin hij zich kan bewegen.

Puntje a kan ik me wel in vinden en puntje b uiteindelijk ook, maar dat vergt nogal iets van mij als moeder, die natuurlijk het allerbeste wil voor haar kind en daardoor niet altijd even consequent is in haar gedrag.

De dag wordt in ieder geval positief afgesloten als ik Cuno wijs op zijn gedrag, dat hij gebeleven is en uiteindelijk meegedaan heeft met de gymnastiek en zijn schoolwerk. Waarop hij zegt " dankjewel voor het grote compliment." 

 


 

Laat een reactie achter.

Reacties (0)