Spelen op de vulkaan

Gemaakt door: Janita

"Ik vond het een héél leuk spelletje, vrijdag,"

 

"Mogen we het meenemen?"

 

"Ik weet de beste vraag."

 

"Wow wat ziet dat er mooi uit."

 

 

De kinderen van groep 4 zijn dolenthousiast zodra ik het spel uitrol en mijn spullen neerzet. Ik voel de spanning stijgen. Ik hoop dat ik aan hun verwachtingen kan voldoen. We staan allemaal wat zenuwachtig rondom het spel. De kinderen gaan allemaal bij een kleur staan. Dat hoeft niet van mij, maar blijkbaar vinden ze daar hun houvast in. De termen die op het spel geschreven staan, blijken moeilijk te zijn. Maar niet zo moeilijk dat ze niet willen weten wat de termen betekenen. Samenwerken, ja...dat kennen ze al. Maar ze vinden het wel heel lastig om te laten zien, dat zijn ze zich al bewust! De overige termen leg ik uit in Jip en Janneke-taal. Ze groeien bij de minuut. Fantastisch om te zien hoe leergierig ze zijn en zich niet af laten schrikken door een paar moeilijke termen, zoals kritisch denken of sociale & culturele vaardigheden.

 

We beginnen met kleine drama-oefeningetjes om de dieren beter te leren kennen. Ze vinden het fantastsich om als een mier achter elkaar aan te lopen door de ruimte of met grote zware logge passen een olifant na te doen. Bij het horen van de namen van de dieren: Willie, Betsie, Rafa en Ollie zijn ze helemaal om. Er is geen spoortje van spanning meer te ontdekken. Bij hen niet, maar ook bij mij niet. We zitten er al helemaal in. Flow!

 

Samen gaan we een woordspin maken rondom ZAND. Ik laat de kinderen volop associëren. Alles is oké, er zijn geen foute antwoorden. En ja hoor, ze gaan als een trein: strand, bouwen, kriebels, korrels, zee, vakantie, etc.

 

De volgende opdracht is het bedenken van zoveel mogelijk vragen rondom zand. Die blijkt iets meer ingewikkeld. Twee van de zeven kinderen vinden het lastig om vragen te bedenken. De andere 5 gaan de uitdaging aan. Waarom is zand geel? Waarom kriebelt zand? Waarom valt een zandbouwwerk altijd uit elkaar? Waarom maken we van zand glas?

 

WOW.

 

Ik ben diep onder de indruk van de prachtige vragen die ze kunnen verzinnen. Er is een leerling die steeds een antwoord wil geven op de vragen. Maar dat hoeft niet. Het is oké om alleen maar vragen te verzinnen en ze niet te willen oplossen. Daar word je nieuwsgierig van en dát willen we graag.

 

Dan is het tijd voor een visualisatie. Het verhaal gaat over Willie die gepest wordt, tenminste dat denkt hij. Hij rent hard weg van zijn vrienden als hij gepest wordt. Hij gaat de confrontatie uit de weg en loopt het bos van Hutan door. Rennen, rennen zo hard als hij kan. En dan schrikt hij....van een enorm lawaai. Het blijkt de vulkaan te zijn die op het punt staat om uit te barsten. Hoe loopt dit af?

 

De kinderen vinden het heerlijk om te mogen dagdromen. Ze verliezen zichzelf in het (korte) verhaal. Tijdens deze opdracht is er 1 kind dat niks heeft gezien of gevoeld. Toch vond hij het fijn om even niks te 'moeten'. We bespreken kort na wat de kinderen hebben beleefd tijdens de visualisatie. "Ik zag voor me hoe Willie zijn kop in het zand deed, hahaha." "Ik was een beetje bang voor het buideren van de vulkaan." Dan schrijven ze allemaal hun naam op een post-it en plaatsen die in het vakje samenwerken-struisvogel. Want ja ze zijn allemaal Willie geweest tijdens het verhaal en staan nu voor de uitdaging om zichzelf te verrassen.

 

Dan deel ik potjes magisch zand uit. Dat is spannend. Voordat ze het zand uit de potjes halen, laat ik ze het potje omkeren om de tafel. "Wat verwacht je te gaan voelen? Is het warm of koud." Ze spreken uit wat hun verwachtingen zijn en daarna mogen ze aan de slag met hun opdracht: de kinderen gaan een voetafdruk van een dier maken. We maken een rondje wat ze hebben bedacht: een hond, een kip, een struisvogel, etc. Een hele dierentuin komt voorbij.

 

Dan de ultieme samenwerk-opdracht. Maak samen een vulkaan. Zodra jullie samen een vulkaan hebben gemaakt, laten we hem tot uitbarsting komen. YEAHHHHH, dat zien de kinderen wel zitten. En ze gaan aan de slag.

 

Uit mijn ooghoeken zie ik mijn eigen zoon meedoen, maar NIET met zijn eigen zand. Die heeft hij keurig aan de kant gezet, totdat.......het opgemerkt wordt door een klasgenootje. "Hé Cuno, jouw zand moet er ook nog bij. Dan krijgen we een nog veel grotere vulkaan." En ja hoor tot mijn grote verbazing legt ook hij zijn zand op de grote bult. Later tijdens de evaluatieronde legt hij uit dat hij graag de vulkaan wil zien uitbarsten en dat hij daarom zijn potje zand heeft 'opgeofferd'  aan het grotere geheel. 

 

De vulkaan is een feit. Nu de uitbarsting nog. De kinderen kunnen bijna niet wachten. Ik wil het graag op film hebben en zoek dus een filmer. En dat...willen ze allemaal. Samen nemen ze het besluit om om de beurt te gaan filmen. Allemaal een klein stukje. Top!

 

En zo gebeurt het dat op een vrijdagochtend in Frieschepalen een vulkaan tot uitbarsting komt, met behulp van een beetje zuiveringszout, kleurstof en azijn. De oeh's en ah's vliegen me om de oren. Ze kunnen er geen genoeg van krijgen. Dan is het bijna tijd, maar we zijn nog niet helemaal klaar met het programma. Ik wil graag nog reflecteren op wat ze hebben gedaan. En dus gaan we weer rondom het spel staan en gaan de kinderen hun post-its verschuiven naar het vlakje waarvan ze denken dat ze daarin gegroeid zijn door deze opdracht. 

 

De gesprekken die na deze ronde ontstaan, zijn hartverwarmend. "Jij nam de leiding, jij was toen een olifant en toen deed ik mee, dus ben ik een mier!" "Ik ben een meir want ik wilde graag mee doen. Ik wilde niet dat door mij de opdracht zou mislukken." "Oh, maar dan ben je geen mier dan ben je een giraf." "Nee hoor dan is ze een olifant, want een olifant denkt heel goed om de ander. Toch, juf?"


Ik glimlach en kijk tevreden naar 'mijn' groep. Wat hebben ze in 1 uur veel geleerd. Ik ben diep onder de indruk. Hier geef ik je een kleine impressie van de les.


 

Laat een reactie achter.

Reacties (0)