ik leer door te doen

Gemaakt door: Janita

Iedereen die in het onderwijs werkt weet dat het drukke weken voor de grote schoolvakantie zijn aangebroken. De rapporten worden klaargemaakt, ouderavonden gepland en tussen de bedrijven door worden de lokalen schoongemaakt. Als moeder ervaar ik dezelfde drukte...

De ene zoon zit op de wip: wel of niet over. De andere krijgt last van zijn hormonen (dat wil zeggen, ik als moeder heb moeite met zijn gedrag). En de derde....tja dat is een spannende. Niet zozeer of hij blijft zitten of dat hij last van hormonen krijgt. Het uur van de waarheid is aangebroken voor wat betreft zijn leerresultaten na de invoering van 'de ontdekkist'. Ik kan het niet helpen, maar er schieten voortdurend vragen door mijn hoofd:

 

"Zal hij met het compactiseren van de lesstof toch voldoende leren?"

 

"Is dit voor Cuno dé manier om verder te gaan?"

 

"Wat als blijkt dat hij nog minder presteert als hiervoor?"

 

Maandagavond is het dan zo ver, we mogen op tien minuten gesprek bij de juf. Tien minuten, niet veel tijd, maar toch grijpen we deze tien minuten met beide handen aan om iets meer te weten te komen over de leerresultaten van onze zoon. 

We hoeven niet lang te wachten. We zijn de eerste ouders, en mooi op tijd gearriveerd, dus we krijgen zomaar wat extra minuten erbij en mogen meteen doorlopen naar het lokaal. Mijn oog valt meteen op het computerscherm. Ik zie 6 grafieken en mooie kleurtjes. Ik probeer te ontrafelen wat de grafieken mij proberen te vertellen, maar... de juf begint het gesprek al.

Eerst wat koetjes en kalfjes over de gezondheid van de juf en over de gezondheid van Cuno (beide hebben een blessure aan arm/schouder). Ik bemerk bij mezelf een lichte onrust. Ik wil het graag hebben over de resultaten van onze zoon. Ik wil antwoorden op mijn vragen. En het is alsof de juf mijn gedachten kan lezen en ze maakt een mooi bruggetje naar de 6 grafieken op haar beeldscherm.

"Zoals julie al kunnen zien...."  "Zien? Zien? Ik kan niks zien, behalve dan de grafieken en wat mooie kleurtjes, maar begrijpen doe ik het niet. " Ik wil het zo graag weten. Hoe doet onze zoon het?  "....Cuno doet het ontzettend goed. De ontdekkist slaat aan. Hij vindt leren weer leuk en doet z'n best op zijn manier en dat is mooi. Hij heeft genoeg aan de lesstof die hij krijgt en vindt het heerlijk om te experimenteren en op een andere manier te leren. Als school zouden we dit graag willen doorzetten in groep 5. Maar...."

Het begint me wat te duizelen. Prachtig om te horen dat ons kind goed op weg is. Ik geniet er van om te horen dat hij 'het goed doet'. En toch hoor ik ook een MAAR.... Ik hoef niet lang in onzekerheid te blijven, want juf legt uit dat de school graag in groep 5 de ontdekkist wil blijven vullen in overleg met mij, om zo ook nauw betrokken te blijven bij het leerproces van Cuno. 

Pffff, dat is een pak van mijn hart. Ik vind het fantastisch dat de school haar verantwoordelijkheid oppakt en mij moeder laat zijn (met natuurlijk wél expertise op het gebied van anders leren, dat dan weer wel). Ik kan je vertellen dat ik lekker de vakantie in ga wetende dat Cuno weer met plezier naar school gaat én dat het niet ten koste is gegeaan van zijn leerresultaten. Sterker nog ze zijn er op vooruit gegaan. Dat biedt hoop voor de toekomst. Voor zowel de zijne, als alle andere kinderen die na hem dit onderwijs gaan volgen. Onderwijs dat steeds beter zal gaan aansluiten op de unieke leerbehoeften van de leerlingen om ze optimaal voor te bereiden op de toekomst.

Chapeau voor de juf en natuurlijk Cuno!

 

 

Laat een reactie achter.

Reacties (0)